Luik, 2008. Albanezen Lorna en Sokol dokteren een plan uit om snel aan verblijfsvergunningen en geld te raken. Eerst trouwt Lorna met een junk. Die spuit zichzelf toch wel van kant, of wordt daar desnoods een handje bij geholpen. De kersverse weduwe zal zich dan rijkelijk laten betalen om pro forma te huwen met een andere Oostblokker. Eens die zijn papieren heeft, kan ze eindelijk met Sokol samenzijn en beginnen ze hun eigen snackbar.

De Dardennes zijn toppers in het sociaal realisme en dit relaas rond de overlevingsstrijd van een economische migrante is dan ook spek naar hun bek. De acteursregie is opnieuw wereldklasse: na Emilie Duquenne en Deborah François (L'Enfant) lanceren de broers met de Kosovaarse Atra Dobroshi opnieuw een klasbak. Haar bikkelharde maar ook breekbare Lorna wordt perfect omringd door een enorm vermagerde, indrukwekkende Jérémie Renier en bijrollen voor Morgan Marinne (Le Fils) en Olivier Gourmet.

Le Silence de Lorna is dus vintage Dardenne en tegelijk heel verschillend van hun vroegere werk. De broers zetten alvast formeel een stap opzij van het hun typerende neo-naturalisme, waarbij een schokkerige camera de instinctief handelende personages van zo dichtbij volgt dat je de hen omringende en bepalende, vaak deprimerende omgeving des te intenser in je opneemt. Deze film is ultiem minder zwaar op de hand. Een rustiger, meer statische camera toont de onderbuik van de stad, waar een ratjetoe aan schipbreukelingen aanspoelt en zich vastklampt aan de kade. In het café waar Sokol en Lorna dansen, hangt niet toevallig een affiche voor het 'European Circus Festival'.

Dit zwerfhondenrelaas heeft een bikkelharde morele kern, maar door de focus op Dobroshi's verbeten maar ook hoop- en zelfs liefdevolle présence word je makkelijk meegesleept. Geen wonder dat de besten der Belgen hiervoor de scenarioprijs kregen op het festival van Cannes. De gewaagde ingrepen –een cruciale gebeurtenis krijgen we niet te zien, de toon evolueert zowaar naar een surrealistische parabel- passen perfect bij Lorna's psyche. Jean-Pierre en Luc Dardenne maakten nog maar eens een bescheiden meesterwerk.