De Spaanse inzending Somniac doet onvermijdelijk denken aan Hypnos, de film die vorig jaar de Zilveren Méliès-prijs won. In beide films krijgen we immers een verhaal over een jonge briljante dokteres die in een afgelegen hospitaal terechtkomt waar zich vreemde dingen afspelen die op het zenuwgestel van de dame in kwestie spelen. Wanneer Andrea terugkeert naar haar oude universiteit op het eiland Salerma om een hersenexperiment van haar mentor (die 'zelfmoord? pleegde) af te werken, krijgt ze te kampen met slapeloosheid en hallucinaties. Voeg daar nog een pianospelend comateus jongetje bij, een paar dode apen, een geheim labo en een ex-vriendje met een eigen agenda et voilà...

Somniac stelt verregaande vragen naar de toekomst van de mens. Als wetenschappers steeds beter gaan begrijpen hoe onze hersens werken, kunnen ze onze hersens gaan manipuleren of zelfs gedachten of herinneringen veranderen. Maar de premisse van de film is toch net iets te hoogdravend en vergezocht voor deze uitwerking en van slapeloosheid hadden wij bijgevolg helemaal geen last.