Rock of Ages, gebaseerd op een Broadwaymusical, wil de kijker trakteren op een nostalgische muziekreis doorheen de jaren '80. Wie de drang naar enigszins foute glam metal niet kan weerstaan, dient zich echter te wapenen tegen vals gekweel en lachwekkende ensceneringen in een overernstige opzet die allesbehalve rock 'n roll aandoet.

Het flutverhaaltje dat als raamwerk moet dienen waarbinnen een hele reeks al dan niet cheesy rocksongs van weleer elkaar afwisselen, draait om de liefde tussen een serveerstertje en een would-be rockster met podiumvrees. Vertolkt door twee onbekende acteurs, slagen de karakterloze protagonisten er niet in bij de kijker iets los te maken. Hun gebrek aan persoonlijkheid, maakt het vanuit het niets in zingen uitbarsten, des te beschamender - een gegeven dat sowieso al een grote bereidheid van de kijker vraagt. 

Een rits grote namen, waaronder Tom Cruise, moet dat compenseren, maar zonder effect: we zien vooral slechte karaoke en kleffe dramatiek, met de ridicule romance tussen Alec Baldwin en Russell Brand als ongewild hilarisch hoogtepunt. Baldwin slaagt er qua toonloos zingen zelfs in Pierce Brosnan in Mamma Mia! te overtreffen -  want die kon tenminste nog sierlijk bewegen. En wat de in plastic gedrenkte Zeta Jones betreft: het - nu echt wel definitief voormalig - sekssymbool verwart acteren zodanig met hysterie dat je haar liefst van al zou zien doodvallen. Paul Giamatti's gruwelijke haardos is een magere troost in al deze wansmaak. 

Deze vlakke, voorspelbare opeenstapeling van clichés wordt dan nog eens volgestouwd met stijlloze interpretaties van hits van o.a. Journey, Twisted Sister, Bon Jovi, Europe, Foreigner en andere artiesten van wie je je kunt afvragen of ze ooit een beste tijd hadden. Sommige nummers werden zelfs door de afgeborstelde jongens en meisjes van Glee met meer flair gebracht. 

Regisseur Adam Shankman monteert als een bezetene, maar toonde ons met het Hairspraygedrocht al geenzins in staat te zijn om respectabel filmvoer te bereiden. Rock of Ages zou een guilty pleasure van formaat kunnen zijn, maar is daarvoor te gemeend, te ongeïnspireerd en daarenboven ook nog eens veel te lang.