Van de roman van Evelyn Waugh werd in de jaren '80 al een onovertrefbare tv-serie gemaakt, die Jeremy Irons op de kaart zette. Deze nieuwe filmversie voelt wat overbodig aan en moet het stellen met twee uur om het lijvige, gelaagde verhaal naar het scherm over te zetten. Dat lukt amper, en dan nog vooral door nuance en psychologische uitdieping overboord te gooien. 

Matthew Goode speelt Charles Ryder, een student van bescheiden komaf die op Oxford in de ban raakt van de aristocraat Sebastian Flyte. Wanneer hij  diens zus ontmoet, ontstaat er een spanningsveld: Sebastian wil Charles niet delen met zijn zus, terwijl die net Charles' hart doet smeulen. De dominante, diepgelovige moeder des huizes ziet een kunstzinnige atheïst als partner van  haar dochter niet zitten, laat staan van haar zoon. 

Julian Jarrold, geen onbekende in de wereld van het betere Britse tv-drama, creëert een passend vooroorlogs Brits sfeertje, met dank aan majestueuze locaties. Zijn camerawerk is elegant en wordt vakkundig ondersteund door een bekoorlijke score. Toch zit het compleet fout met het script. Voor echte karakterontwikkeling is nauwelijks tijd, de personages worden gevat in karikaturale gedragingen en de kijker wordt nadrukkelijk geleid in zijn emotionele beleving. 

De vriendschap tussen Ryder en Flyte blijft ook ieder moment onwaarschijnlijk, waardoor de film twee uur lang een solide basis mist. De symboliek van het huis, van groot belang om de personages te duiden, blijft ongebruikt. De tv-serie zat beslist op alle vlakken juist. 

De acteurs zijn niet van de minsten maar krijgen geen speelruimte. Ben Whishaw, een groot talent, moet zijn toevlucht zoeken tot een ijl stemmetje en wapperende handen om ons snel duidelijk te maken wat zijn geaardheid is. Matthew Goode straalt te veel zelfvertrouwen uit om het klassenverschil zichtbaar te maken. 

Brideshead Revisited doet de roman dus grotendeels oneer aan. Brits klassedrama, maar zonder diepgang.