Zombiefilm als postmoderne tekst

Het klassieke narratieve Hollywood-model dat gebaseerd is op lineaire en causale verbanden wordt dus bewust met de voeten getreden; de kijker wordt niet opgenomen in een wereld die als echt gepresenteerd wordt maar wordt voortdurend wakker geschud met discontinue schokeffecten. Op die manier blijft hij alert voor de massa?s extratekstuele informatie die de films aanbieden. Om de aandacht te vestigen naar film als sociologische tekst worden stereotypes en racistische of seksistische trekjes zodanig extreem uitvergroot dat de aandacht van de kijker steeds opnieuw buiten het kader van de film wordt getrokken, waar het eigenlijke (cultuur-filosofische) verhaal verteld wordt.

De plot van de gemiddelde zombiefilm is dan ook verwaarloosbaar (en gewoonlijk ook onnavolgbaar). Identificatie of empathie met de personages, die niet meer zijn dan wandelende clichés, is zinloos. Waar in Romero?s trilogie nog enigszins sprake is van interactie tussen de personages wordt het verhaal bij Fulci gereduceerd tot een losse aaneenschakeling van fragmenten waarin dit of dat personage een gruwelijke dood sterft. Maar ook Romero werkt in zijn trilogie bewust de gewenste continuïteit tegen door voortdurend pauzes, momenten van afwachting en stilstand in te lassen, ingehouden scènes waarin iets zou kunnen gebeuren dat uiteindelijk toch niet gebeurt. Tja, met zombies die nog trager zijn dan de gemiddelde schildpad zijn de spannende actiemomenten vanzelfsprekend maar op één hand te tellen.

Net als de wansmakelijke beelden en de artificiële amateuristische stijl maakt de verwerping van de klassieke narratie deel uit van een berekende strategie van confrontatie, schok en deconstructie die postmoderne cultfilms hanteren om filmische en culturele normen uit te dagen en in vraag stellen.
Al bij al zijn zombies dus niet zo dom als ze eruitzien.

vorig ::6/6:: volgend

Ils Huygens