Fritz Lang is afkomstig van Wenen, na een opleiding als schilder, trok hij enkele jaren in het buitenland rond (o.a. in Azië) en tijdens de jaren 1913-14 verblijft hij in Parijs, internationaal knooppunt van modernistische creativiteit. Kort daarna echter werd Lang door het Oostenrijkse leger opgeroepen om mee te vechten in de Eerste Wereldoorlog. Het was tijdens een langdurig herstelproces aan de ernstige verwondingen die Lang in de strijd opliep dat hij zijn eerste scenarios begon te schrijven.
Langs eerste stappen in de filmwereld waren als schrijver voor de produktiemaatschappij DECLA van regisseur Erich Pommer. Hij schreef o.a. de scripts voor Joe May's films Die Hochzeit in Excentric-Club (1917) en Das Indische Grabmal (1921). De studio van Pommer verzorgde ook de produktie van Das Kabinett des Dr. Caligari, die meestal aanzien wordt als de protagonist van het Duits Expressionisme. Aanvankelijk stelde Pommer Fritz Lang aan om deze film te regisseren, maar hij verving hem later door de meer ervaren Robert Wiene en liet Lang verderwerken aan het tweede deel van de succesvolle serie Die Spinnen.
Die Spinnen is een bende no-good criminals die in het geheim gefinancierd worden door rijke zakenlui; bij wijze van businesscard laten ze telkens een grote, zwarte plastic spin achter op de borst van hun slachtoffers. De fotografie van de twee delen (Die Spinnen 1. Teil: Der goldene See en Die Spinnen 2. Teil: Das Brillantenschiff ) die Lang realiseerde in 1919, werd verzorgd door Karl Freund*, die later ook aan Metropolis zou meewerken.
De serie was sterk beïnvloed door Franse detectiveseries zoals Fantômas (5 delen, 1913-14) en het tiendelige Les Vampires (1915-16) van Louis Feuillade. Het detectiveverhaal was een heel populair genre in de vroege periode van de film en voorbij het eigenlijke misdaadverhaal ging het dan ook meer over het tonen van avontuur, luxe, exotisme enerzijds en technologie en het nieuwe moderne stedelijke leven anderzijds. Ingrediënten die we allemaal terugvinden in Die Spinne.
In 1922 huwde Lang met Thea von Harbou (1888-1954) een bekend romanschrijfster, die reeds daarvoor zijn vaste scriptwriter en minnares was. Von Harbou en Lang voelden elkaar perfect aan en hun samenwerking leidde tot meesterwerken als Die Nibelungen, Metropolis en 'M'. Tussen Das wanderende bild (1920) en Das Testament des Dr Mabuse (1933) schreven ze samen alle scenario's van Langs films.
Gedurende de jaren 1919 tot 1924 bloeide in Duitsland de Expressionistische film, en ook sommige van Lang's films worden tot deze stijl gerekend (m.n. Der Müde Tod, Die Nibelungen en Metropolis). Een vroeg voorbeeld is Der Müde Tod (1921) een tragisch-melancholisch verhaal over een jonge vrouw wiens minnaar door de dood wordt weggehaald. De vrouw wil alles doen om haar geliefde terug te krijgen en ze daalt af naar de Onderwereld. Maar de Dood weigert haar verzoek in te dienen en vertelt haar bij wijze van voorbeeld drie verhalen die zich respectievelijk afspelen in China, Renaissance-Venetië en 19e -eeuws Bagdad; in al deze episodes komen de vrouwen die hun man terugzoeken op een vreselijke manier aan hun einde. Na het einde van deze verhalen kan de Dood enkel beloven dat door haar eigen leven op te offeren voor een ander, de vrouw terug verenigd kan worden met haar man. In zijn klassieke studie over de Duitse expressionistische film (From Caligari to Hitler: A Psychological Study of the German Film) schrijft Kracauer dat Der Müde Tod te beschouwen is als een typische uiting is van het cultureel pessimisme, de naoorlogse obsessie met onheil en 'Götterdämmerung' die in het Duitsland van de jaren twintig heerste.
vorig ::1/5:: volgend (Duitse periode 1919-1933 #2)