'Wat een film', eerst met een ?!, vervolgend met een ?, tenslotte besef dat dit een ! verdient. Maar goed.. wat is het nu.. Niet meteen een antwoord op te geven. De film is opgedragen aan Marion Hänsel's zoon, ze vertel de denkbeeldige brieven die ze aan hem schreef terwijl ze zwanger was en bezig was aan een filmproject, de gesprekjes die ze voerde met hem in haar buik.

Toch wordt er nauwelijks gesproken in deze film. Ik denk dat er misschien 50 zinnen op die anderhalf uur worden verteld. Na een of twee zinnen van hoe ze dacht volgen minutenlange shots van.. wolken uiteraard.

Ik ben nu altijd al wel gefascineerd geweest door wolken, en ik ben verslaafd aan die fast-forward wolkenbeelden op televisie. Maar zelfs al vindt u een wolk even spannend als een casserole soep zien koken, dan nog zal u genieten van de uitzonderlijk mooiheid van de beelden die Hänsel weet te brengen. De film gaat eigenlijk over niets, dus veel kan ik er niet over zeggen, behalve dat dit één van de meest poëtische, mooiste en ook ontroerendste films is die sinds lang gezien heb.

Frank Moens