In deze Britse debuutfilm raakt de 15-jarige Jessica in de ban van Tom, een weirdo die na school in het bos blijft rondhangen, in bomen klimt, in vijvers zwemt en hutten bouwt. Langzaamaan groeien de twee naar elkaar toe en vervreemdt ook Jessica van de banale dingen om haar heen. Tom's band met de natuur en zijn aparte sociale omgangsvormen fascineren Jessica, maar ze wil ook de oorzaak ervan achterhalen. Ze komt achter de vreselijke geschiedenis van Tom, en dat drijft hen uit elkaar. Maar na een tijd beseffen beiden dat ze elkaars zielsverwanten zijn. Tom gaat echter te ver in zijn opoffering voor Jessica.

De film focust vooral op de verbondenheid van de twee tieners met de natuurelementen. Het grootste deel van de film speelt zich af in een bos. De camera wentelt om de personages heen en zit hen nauw op de huid. Als kijker raak je zo betrokken bij de rituelen van de twee. Vele scènes zijn ongewoon, vaak geïmproviseerd, maar dat maakt het allemaal erg meeslepend en realistisch. De twee hoofdrolspelers geven het beste van zichzelf en leveren dappere vertolkingen.

Toch is 'My Brother Tom' in hetzelfde bedje ziek dan die andere Europese jongerenfilms (zie ook 'Disco Pigs'). Het verhaal, waarvan je het betreurenswaardige einde al van ver ziet komen, is weinig subtiel en nogal zwart-wit. De film is qua opzet dus toch eerder klassiek en dit overtreft het meer gedurfde en originele aspect van de film. Dat deze vrij droge film de StuBru X-plore Award won is dan ook een beetje vreemd, en doet vermoeden dat in die jury eerder dromerige poëzieliefhebbers zaten dan op vernieuwing gerichte filmfans. Maar toegegeven, de hele StuBru-categorie van zelfverklaarde eigentijdse en eigenzinnige films voor en over jongeren, viel eigenlijk wat tegen, zodat 'My Brother Tom, beslist een minder pretentieus ding dan bv. 'Lost & Delirious', wat ons betreft die prijs gerust mag houden.

Sven De Schutter